Diğer NDiaye romanlarında olduğu gibi burada da aile, sevgi ve korumanın yanı sıra vahşet ve ihanetin de kaynağıdır. Erken, önemli bir sahnede, Lucie'nin kocasının akşam yemeğine getirdiği bir yabancı, yakın bağlarına öfkeyle içerlediği karısı ve oğlunun yanına dönmek yerine, arka bahçelerindeki bir çitin üzerinden kayboluyor. Daha sonra Lucie'nin kocası da ortadan kaybolur; Lucie'nin tüm birikimleri, babasının bir hediyesidir.
Yıkım artar: Lucie'nin babası parasını geri ister; annesi fiziksel olarak itici yeni bir adamla yaşıyor; Kocası yepyeni bir eş ve çocuklara sahip görünüyor. Acımasız Isabelle bile kocasından ve oğlundan kurtulmayı, kendini bir iş kadını olarak yeniden keşfetmeyi ve Lucie'yi gerçek sihrin hokus pokus sapkınlığı olan yeni girişimine dahil etmeyi başarır – bir sahtekarlık.
Extremis'te bir karakter uzmanı olan Ndiaye, Lucie'nin artan paniğini son derece hassas bir şekilde kaydediyor, cümleleri bir duygu kaosunun izini sürüyor. Lucie'nin büyülü gücü zayıf olabilir, ancak yazarın şüphelendiği gibi onun gerçek gücü başka yerdedir. The Witch'in konusu giderek gerçeküstü hale geldikçe ve hikayeler örtüşüp farklılaştıkça, Lucie'nin duygusal cesareti değişmeden kalıyor. Bunun çocuklarına verdiği gerçek hediye olduğu ortaya çıktı: Onunki gibi bir hayattan kaçmalarına yardım edecek kadar güçlü bir aşk.
Kızlarının büyücülük yeteneklerinin hızla kendisininkini aşmasını hem sevinç hem de dehşetle izliyor. Kuşlara dönüşüyorlar ve uçuyorlar; bu onların da ayrılacağını neredeyse garanti eden bir yetenek.
Kitabın başında Lucie bir tren penceresinden dışarı baktığında kardeşleri gözetliyor: “Neşeli bir hamleyle kanatlarını cama dokundurarak geri geldiler ve ben de onlara rahatlayarak gülümsedim. Soğuk, planlı gözleriyle bana baktılar – bu kargaların gözünde ben kimdim?”
Cadı | kaydeden Marie Ndiaye | Çeviren: Jordan Stump | nostaljik | 130 s. | Ciltsiz kitap, 18 dolar
Bir yanıt yazın