Ormandaki aile, Lavenia: “Çocukların mükemmel ebeveynlere değil, sabit noktalara ihtiyacı vardır”

Çocuklardan bahsederken çok basit bir şeyi her zaman hatırlamalıyız: Beyinleri ilişkiler içinde gelişir. Sevgilerin devamlılığında, onlar için güvenliği temsil eden figürlerin varlığında büyür. Bir çocuk için anne ya da ana referans figürü sadece duygusal bir bağ değildir. Dünyanın anlaşılabilir ve öngörülebilir hale gelmesini sağlayan duygusal temeldir. Bu nedenle her ayrılık, özellikle de bu kadar erken yaşta, psikolojik gelişim açısından her zaman çok hassas bir olaydır.

Aynı zamanda, çocuk mahkemesi yargılamalarında kararların anında verilmediğini de unutmamak gerekir. Normalde sosyal hizmetler, psikologlar, psikiyatristler ve teknik danışmanlar görev alır. Beyan edilen amaç her zaman küçüğün korunmasıdır.

Ancak tam da bu nedenle bazı kararların alındığı an çok hassas olabiliyor. Bu hikayeden anlaşıldığı gibi, psikolojik değerlendirme yapılırken bir ayrılık meydana gelirse, ilgili profesyoneller arasında soru ve endişelerin oluşması anlaşılır bir durumdur.

Her şey değiştiğinde duygusal bir süreklilik

Psikolojik açıdan bakıldığında aslında çocukları sadece ebeveynlerinden değil birbirlerinden de ayırmak çok güçlü bir önlemdir. Kardeşler genellikle her şey değiştiğinde kalan az sayıdaki duygusal süreklilikten birini temsil eder.

Bu nedenle günümüzün en önemli sorusunun yetişkinler arasında kimin haklı olduğu değil, hangi seçimin bu çocukların zamanla kendilerini daha güvende hissetmelerini sağlayacağı olduğuna inanıyorum. Çünkü küçüklerin gerçek anlamda korunması sadece risklerden korunmak değil, aynı zamanda onların dünyada güvenle büyümelerini sağlayacak bağların korunmasıyla da ilgilidir.

Çocuklar için zaman farklı geçiyor

Ayrıca bu olaylara dışarıdan baktığımızda sıklıkla unuttuğumuz bir husus daha var: Çocukların duygusal zamanı bizimkinden farklıdır. Yetişkinler tartışıyor, dosyaları açıyor, raporları dosyalıyor, değerlendirmeleri bekliyor. Denetim, basiret ve değerlendirme gerektiren adalet zamanıdır. Ama çocuk için her ani değişim bir deneyime, bir anıya, bir ize dönüşür.

Bir transfer, yeni bir yer, bilinmeyen yüzler, kişinin günlük yaşamını temsil eden insanlardan ayrılma: tüm bunlar, onu gerçekten anlayacak bilişsel araçlar olmadan deneyimlenir. Risk sadece anlık korku değil, aynı zamanda büyümeye eşlik edebilecek bir kayıp duygusunun inşasıdır.

Zor bir denge

Bu nedenle reşit olmayanların söz konusu olduğu durumlarda gerçek denge her zaman çok zordur: Bir yanda toplumun, bir çocuğun riskli koşullara maruz kalabileceğine inandığı durumlarda müdahale etme görevi vardır; diğer yandan korumayı travmatik bir deneyime dönüştürmemek de aynı derecede önemli bir görevdir.

Gelişim psikolojisi bize çocukların mükemmel yetişkinlere değil, öngörülebilir, tanınabilir, mevcut yetişkinlere ihtiyaç duyduğunu öğretir. Sabit noktalara ihtiyaçları var. Bu noktalar hep birlikte değiştiğinde konum, ilişkiler, alışkanlıklar, duygusal sistem kaçınılmaz olarak güçlü bir stres durumuna girer.

10 yıl sonra sonuçları ne olacak?

Bu nedenle reşit olmayanların hayatını etkileyen her karara çok dikkatli ve çok somut bir soru eşlik etmelidir: Bu seçimin psikolojik sonuçları sadece bugün değil, beş, on, on beş yıl sonra ne olacak?

Çünkü cezaların hukuki bir süresi vardır. Ancak çocukluk deneyimlerinin çoğu zaman tüm hayata eşlik eden duygusal bir süresi vardır.

Psikolog Psikoterapist Ulusal Teknolojik Bağımlılıklar, GAP ve Siber Zorbalık “Di.Te” Derneği Başkanı