mizah ve zekayla akan kurgular ve denemeler

Uzun günler ve insanların sahip olduğu parantez hissi yaz ayları Bunlar okumaya davettir. Aynı zamanda – dürüst olalım – tüm yılın yorgunluğu çoğu zaman kafanın içinde dönme hareketi yapıyor gibi görünüyor ve konsantrasyonu imkansız hale getiriyor. Bu nedenle bu sefer için en iyi alternatif Mizah, hassasiyet ve anlam kıvılcımlarıyla dolu o taze hikayelerSuyun hafifliğiyle akan ve zahmetsizce çağdaş deneyimin derinliklerine girmemizi sağlayan.

Bu durum romanın kiralık ev, Çinli Amerikalıların Weike Wang (Chai Editörü). Hikaye odaklanıyor benzersiz bir çift için iki aile tatilive böylece bağlantıları, kimliği ve göçü derinlemesine inceliyor.

Nate ve Keru New York'ta yaşıyor; Mantou adında bir evcil hayvandan çok bir oğula benzeyen dev bir köpekleri var. Yeni evliler, dinlenme zamanlarını ebeveynleriyle paylaşmak istiyorlar ve Sahilde bir ev kiralıyorlar. Onları sırayla davet ediyorlar: bir hafta onunkine, bir hafta kendisininkine.

İki aile taban tabana zıt.; Anne ve babası, kendisi beş yaşındayken Çin'den göç etmiş ve hiçbir zaman Kuzey Amerika geleneklerine uyum sağlamayı başaramamış: İngilizceyi iyi konuşmuyorlar, o ülkede hiç arkadaşları ya da bağları yok ve Minnesota'daki evlerine izole bir şekilde sığınıyorlar. Nate ise cehalet ve ırkçılık arasında gidip gelen muhafazakar, işçi sınıfı bir ailede büyüdü. Hayal etmek için fazla söze gerek yok bazen komik, bazen de son derece rahatsız edici deneyimlerBu iki haftalık bir arada yaşama sırasında yaşadıkları şey.

Yıllar sonra, kırk yaşlarına geldiklerinde Nate ve Keru'nun çocukları olmaz ve her biri kendisini neredeyse tamamen işine adar. Bu, onların o çöküntü anlarından birinde olduklarını ve tekrar tatile çıkmaya karar verdiklerini gösteriyor. Göl kenarındaki bir köyde lüks bir bungalov kiralıyor. Diğer aile üyelerini sürpriz olarak kabul etseler de bu sefer ebeveynlerini davet etmiyorlar.

Anlam kıvılcımlarıyla dolu, yanlış ve asitli, çevik bir nabızdaHer iki tatilde de yaşadıkları maceralar, onların göç, çok kültürlü kimlik ve her şeyden çok, kişisel beklentiler ve kafa karıştırıcı duygusal eğitimle kesişen, aile ve sosyal zorunluluklarla dolu çağdaş tek eşlilik deneyimi gibi konuları görmelerine yol açar.

Daha utanmaz, yazar ve film yapımcısı Nora Efron En zor anları atlatmak için gülmenin ne kadar gerekli olduğunu görmemize yol açan bir özgürlük, mizah ve berraklıkla yazan yazarlardan biridir.

Örneğin, boynumu sevmiyorum (Asteroid Books, 2023) anıları ve hayatındaki çeşitli dönüm noktalarına yansıyor Kuaföre gitmek gibi günlük meselelerin yanı sıra annelik, boşanma sonrası aşk, boş yuva sendromu veya New York'ta yaşamanın maliyeti ile ilgili deneyimleri anlatmasına yol açan bir beceriye sahip.

Ayrıca bu eserde Amerikalı yazar pratik tavsiyelerde bulunmasına izin verilir örneğin: “Otuz beş yaşında vücudunuzda hoşlanmadığınız her şey, kırk beş yaşında nostaljik olmanıza neden olur” ya da “Çocuğunuz ergenlik çağına geldiğinde bir köpek sahibi olmak önemlidir ki, evde birileri sizi gördüğüne sevinsin.” Bir şekilde metinler kataraktta birbiri ardına okumaya yol açıyor; Mizahı, gülünç ya da kaotik anların uyandırdığı kahkahalardan dolayı sizi durmaya zorluyor.

O doğru Senarist ve yönetmen olarak ün kazandı gibi hitleri yazdığın için Harry Sally ile tanıştığında. Ancak bu kıvılcım onun kurgularında ve denemelerinde de okunabilir. Aslında onun tahvillere olan özgün bakış açısı özellikle tek romanında karşımıza çıkmaktadır. Pasta gitti.

Rachel Samstat – onun ikinci kişiliği – tariflerden çok anekdotlar içeren yemek kitapları yazan Yahudi bir kadın. İkinci çocuğuna hamile olan kadın, kocasının başka bir gazeteciye aşık olduğunu öğrenir. Tesadüfler tesadüf değil: Yazar kendi kişisel hikâyesini kurguluyor; tıpkı onun karakteri gibiWatergate davasını araştırdığı bilinen gazeteci kocası Carl Bernstein'ın kendisine sadakatsiz olduğunu öğrendiğinde ikinci çocuğuna hamileydi. gazeteci arkadaşımız Margaret Jay ile birlikte. Senaryo dramatikse, kendi kendine güldüğü için bunu komik hale getiriyor ve bu sayede acıyı edebiyata dönüştürüyor.

Bu pasajın eleştirel ve komik bir kısmı, bu dergide toplanan makalelerde görülebilir. Kalıntılar için talimatlar (Cerro Amarillo basımları, 2025), Uruguaylı gazeteci tarafından Ana Fornaro.

Bir Coldplay resitaline gitmesine ve şarkıcının söylediği ya da banyodaki sabunlukta yazdığı her yeni çağ kişisel gelişim ifadesinin arkasında bir düzen keşfetmesine olanak tanıyan saygısız bir zekayla yazıyor; ya da kılık değiştirerek olası bir kurtuluşun anlamını bulmak için parklarda çalışan Uruguaylı Örümcek Adam'ı takip edin.

Elbette Fornaro'nun gözünde anlatılanın biraz ötesini görme olanağını barındırıyor: Çevremizdeki dünyaya çatlaklarından, anormalliklerinden girin; İfadeler, altında saklı olanı açığa çıkarıyor.

Bir okumaya girip çıkmayı tercih ediyorsanız, hikayelerden daha iyi bir şey olamaz. Şeylerin ailesi (Interzona, 2025), Arjantinli yazar tarafından Elsa Drucaroff. Antolojinin tamamında birden çok yolla bir fikir ortaya çıkıyor: Nesneler, karakterlerin en mahrem yönlerini içeriyor.

Bu varsayımla, Anlatılar mizahla oynuyor ve bu nedenle zor konuları derinlemesine inceliyor; Ailenin yıldızı olmak isteyen bir annenin saçma sapan manipülasyonlarını konu alan “Celular” hikâyesinde anne ve babanın ayrılığı bunların arasında yer alıyor. Veya bir teşekkür yemeği, ironik bir şekilde cinsiyet rollerinin ne kadar ileri gittiğini göstermek için mükemmel bir ortam olan “Çikolata”ya dönüşür.

Aslında, Hikayelerin her biri, en küçük ayrıntılara dikkat edilerek farklı kayıtları araştırıyor bunlar pek bir şey ifade etmiyor gibi görünüyor ve uzun vadede kişisel bir dünya içeriyor.

Ve hafifliğin başka bir türü daha var: bunu yazmak mizahı hassasiyetle birleştirir ve kahkahanın kalp dahil tüm vücuttan gelmesini sağlar. Romanda da öyle oluyor RuthArjantinli yazar tarafından Adriana Riva.

Hikaye basit: yaşlı bir kadın yalnız yaşıyor, sanat kursuna gidiyor, arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor, onu ziyaret eden iki çocuğu var, ona yardım eden bir hizmetçi var ve her şeyden çok, onu incelediği sanatçılarda, arkadaşlarının sözlerinde veya Pessoa'nın bir kitabında başka bir anlam aramaya iten saygısız bir merak. Yaşlanma deneyiminin nasıl özgürleştirici olabileceğini görmemizi sağladığı için sevimli bir sesi bünyesinde barındırıyor.

Derinlerde, Hepsi okumayı yüzüyormuş gibi hissettiren eserler.: Sayfa sayfa bir akıntı bizi ileriye doğru itiyor, bir anlatının akışının bizi bilinmeyen bir kıyıya yaklaştırdığını hissetmenin hazzıyla ve çaba harcamadan ilerliyoruz.